Sipariş-ETO (Engineer-to-Order) bazlı üretim planlama, ürünün müşteri siparişi alındıktan sonra tasarlandığı üretim biçimidir. Stoktan satış (MTS) ya da siparişe göre montaj (ATO) kurgularından ayıran şey budur: burada sipariş geldiğinde ortada henüz bir ürün ağacı yoktur, mühendislik çalışması siparişin parçasıdır.
Endüstriyel ekipman, makine imalatı, proje bazlı çelik konstrüksiyon ve inşaat tarafında yaygın olarak bu model kullanılır.
Süreç adımları
1. Müşteri talebi ve sipariş alma
- Müşteriden gelen talepler ve özel istekler alınır
- Sipariş detaylandırılır, teknik gereksinimler belirlenir
2. Tasarım ve mühendislik
- Müşteri ihtiyaçlarına göre ürünün tasarımı yapılır
- Mühendislik çalışmaları yürütülür, gerekirse prototip üretilir
3. Teklif ve sözleşme
- Müşteriye teklif sunulur, fiyatlandırma yapılır
- Sözleşme imzalanır ve proje açılır
4. Üretim planlama
- Üretim süreci detaylandırılır, gerekli malzemeler belirlenir
- Üretim planı, zaman çizelgesi ve kaynaklar planlanır
5. Malzeme tedariki
- Gerekli malzemeler ve bileşenler tedarik edilir
- Tedarik zinciri yönetimi ve stok kontrolü yürütülür
6. Üretim ve montaj
- Ürün üretimi ve montajı gerçekleştirilir
- Kalite kontrol süreçleri uygulanır
7. Teslimat ve saha montajı
- Ürün müşteriye teslim edilir, gerekirse sahada montajı yapılır
- Müşteri tarafından kabul testleri yapılır
Avantajları
- Özelleştirme. Ürün müşteri talebine göre kurulur; standart üründe karşılanamayan gereksinimler karşılanabilir.
- Esneklik. Süreç içindeki değişikliklere görece hızlı uyum sağlanır.
- Kalite ve yakınlık. Müşteriyle birlikte tasarlanan ürün, memnuniyeti doğrudan besler.
Bedelleri
- Uzun teslim süresi. Tasarım ve mühendislik adımları takvimin içindedir; teslim süresi standart üretime göre uzar.
- Yüksek maliyet. Her siparişte yeniden yapılan mühendislik, birim maliyeti yükseltir.
- Karmaşıklık. Tasarım, planlama, tedarik ve saha montajının koordinasyonu ağır bir yönetim yüküdür.
ERP tarafında ne anlama gelir?
ETO'nun ERP'ye yansıyan üç somut gereksinimi var:
- Ürün ağacı sipariş anında yoktur. Sistem, tasarım ilerledikçe büyüyen ve revize edilen bir ürün ağacını taşıyabilmelidir. Revizyon yönetimi burada tercih değil zorunluluktur.
- Maliyet projede toplanır. Maliyeti ürün bazında değil proje/iş emri bazında izlemek gerekir; mühendislik saatleri de o projenin maliyetidir. Bu yüzden ETO yapan firmalarda çok eksenli maliyet yapısı (proje, aktivite, masraf merkezi) belirleyici olur — ayrıntısı: IFS ve SAP maliyet muhasebesi geleneği.
- Proje ve üretim aynı yerde durmalıdır. Proje kırılımı (WBS) ile maliyet kırılımının (CBS) ilişkisi netleşmeden ilerleyen ETO projeleri, ilerleme raporu ile maliyet raporunun birbirini tutmadığı noktada tıkanır — bkz. IFS'te WBS ve CBS arasındaki temel farklar.
Yeni bir ETO hattını sistem üzerinde ilk kez kuruyorsanız, iyileştirme değil tasarım işi yapıyorsunuz demektir; izlenecek yol DMADV tarafındadır.